Ο Θείος Λόγος στον Γρηγόριο Ναζιανζηνό και οι Θεολογικές του Καταβολές: της Βίκυς Πετράκη

✨ ΝΕΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ ✨ 

Ο Θείος Λόγος στον Γρηγόριο Ναζιανζηνό και οι Θεολογικές του Προελεύσεις 
Συγγραφέας: Vicki Petrakis 
Περιγραφή Βιβλίου
Το βιβλίο αυτό είναι μια μελέτη του Καππαδόκη Πατέρα και Αγίου του 4ου αιώνα μ.Χ., Γρηγορίου του Θεολόγου, ή αλλιώς Γρηγορίου Ναζιανζηνού, και της διδασκαλίας του περί του θείου Λόγου. Ερευνά πώς ο Άγιος χρησιμοποιεί τον όρο «λόγος» στις διάφορες αποχρώσεις του, αναφερόμενος: στον Ιησού Χριστό (κεφ. 2), στον βιβλικό λόγο (κεφ. 3) και στον θείο λόγο ως την δημιουργική, ουσιαστική και μορφοποιητική εικόνα του Θεού εντός (κεφ. 5). 
Αυτές οι τρεις όψεις αποδεικνύουν τη διδασκαλία του Αγίου περί του Λόγου, η οποία επικεντρώνεται στον Χριστό –ο οποίος είναι ο πυρήνας της θεολογικής ταυτότητας και ύπαρξης– και στις γραφές, την ζωντανή εκδήλωση του Χριστού. Το βιβλίο εξερευνά τη διδασκαλία του Γρηγορίου για τον Λόγο, η οποία είναι ριζωμένη στη χριστιανική του ερμηνευτική, που καλλιεργεί την πνευματική διαμόρφωση του ανθρώπου μέσω του πασχάλιου Κυρίου, ο οποίος είναι ο ενσαρκωμένος Λόγος (Λογική) και η ενσαρκωμένη Γραφή (Λόγος). 
Κάνοντας αυτές τις συνδέσεις, το βιβλίο συλλαμβάνει επίσης τη συνοχή της σκέψης του Γρηγορίου, εκθέτοντας τη Χριστολογία, την Τριαδολογία και την ανθρώπινη θεολογική ανθρωπολογία του Αγίου. Η Τριαδολογία του –στην οποία η Θεότητα βρίσκεται στο προσκήνιο της ανθρωπότητας του Χριστού και της θεολογικής ταυτότητας– είναι, συνεπώς, ένα σταθερό χαρακτηριστικό μέσα στα προαναφερθέντα κεφάλαια.
Το βιβλίο επίσης επιχειρεί μια ιστορική εξέταση του «λόγου», για τον προσδιορισμό του θεολογικού και φιλοσοφικού περιεχομένου από το οποίο διαδόθηκε η λογοτεχνία του Γρηγορίου. Ερευνά τα βιβλικά προηγούμενα του Ιωάννη 1:14, για την κατανόηση της θεολογικής έμπνευσης του Γρηγορίου για τον ενσαρκωμένο Λόγο που αποκτά ανθρώπινη σάρκα και νου. Ανιχνεύει την ανάπτυξη της έννοιας του Όντος από τους Προσωκρατικούς έως τους Στωικούς, για να εξερευνήσει τη φιλοσοφική σημασία του «λόγου» για τον ορισμό του ορθολογικού περιεχομένου, καθώς και να εξετάσει τη θεολογία του λόγου του Ιουστίνου του Μάρτυρα, του Κλήμη της Αλεξάνδρειας, του Ωριγένη και του Ειρηναίου της Λυών για να ανακαλύψει πώς αυτοί συνέλαβαν τον Χριστό ως Λόγο και ως εικόνα εντός της λογικής ανθρώπινης ψυχής. 
Τέλος, εξερευνά τη βαθιά σχέση μεταξύ των λέξεων και της σημασίας τους από την ελληνική φιλοσοφία, για την αποκάλυψη θείων αληθειών που εκδηλώνονται στην ψυχή, πριν στραφεί στους πρώτους Έλληνες Πατέρες –τους άμεσους προκατόχους του Γρηγορίου– οι οποίοι αναγνώρισαν τον Χριστό ως τον ενσαρκωμένο Λόγο, για να εξετάσει πώς κάποιος αναπτύσσει και καλλιεργεί μια σχέση με τον Χριστό μέσω του ζωντανού Λόγου, των γραφών.